Nederlandse ondertiteling: NL-Subs Darkone
Mijn schatten!
Arthur...
Pappa!
Ik kom eraan.
Vind je het mooi, pappa?
Heel erg.
Je keek er niet eens goed naar. - Natuurlijk wel.
Dit ben ik, en dat de oppas,
dat is mamma, en dat ben jij.
Waarom kijk ik zo droevig? - Zo ziet je gezicht eruit.
Oh is dat zo?
Ik wou dat je niet weg hoefde te gaan.
Ik ook. Maar we hebben het hele weekend op het platteland.
Zie je... morgen, dan donderdag,
en dan ze we weer samen. Helemaal niet lang.
Je lijkt precies op je moeder.
Heb je de treinkaartjes? - Ja, we hebben de treinkaartjes.
En je weet de tijd? - Ja, we weten de tijd.
Okee, ik moet gaan. Ik wil niet te laat komen.
Ga. Geen zorgen. We zien je vrijdag. - Tot ziens.
Ik ga er van uit dat Tomes je heeft in gelicht over Mrs Drablow
van het Eel Marsh Huis. Gestorven. Vorige maand.
Jaren geleden dat ik er ben geweest.
De oude weduwe hield niet van bezoek.
Geen kinderen?
Een jongen. Jong gestorven.
Vele jaren geleden. Ik zal je de details geven om onderweg te lezen.
Maar, in principe, moet je door Mrs Drablow's papieren gaan.
Haar prive zaken, wat die ook mogen zijn,
waar die ook mogen zijn en je neemt ze mee terug,
in voorbereiding op de verkoop. - Heel goed.
Ik weet dat je het moeilijk hebt gehad, Kipps.
En ik ben sympatiek wat betreft je situatie.
Maar we kunnen geen passagiers meenemen.
We zijn advocaten, geen liefdadigheid.
Dit is je laatste kans.
Mammie!
Mr Kipps...
Het is een jongen.
Het spijt me heel erg, Mr Kipps.
Zijn we Crythin Gifford al gepasseerd?
Volgende halte.
En, u komt uit London? - Ja.
Proberen het Eel Marsh House te verkopen?
U zult geen lokale koper vinden.
Verblijft u in de Gifford Arms? - Ja.
Het is een aardig stuk lopen van het station. Ik breng u wel.
Het ligt op mijn route. - Dank u.
- Samuel Daily. - Arthur Kipps.
Wat een prachtige wagen, Mr Daily.
De eerste in het land. Dorpelingen zijn nog steeds bang.
We zijn er.
Dank u.
Erg fijn met u gesproken te hebben, Mr Daily.
Mr Kipps!
Wilt u morgenavond bij ons eten?
We zien niet vaak nieuwe gezichten hier.
Lijkt me fijn. Dank u. - Avond.
Goedenavond.
Ik ben Mr. Kipps en heb een kamer geboekt tot zondag.
Nee, ik kan niets vinden.
- De zaak heeft een telegram gestuurd. - Nou, we zitten helemaal vol.
- Goedenavond. - Goedenavond.
Ik zei net tegen Mr. Kipps dat we geen kamers meer vrij hebben.
Oh, maar we kunnen hem met dit weer niet buiten laten, toch?
Niet in de regen. We moeten wel iets hebben.
Alleen voor vanavond. - Hebben we niet.
Of je moet hem op zolder willen doen.
Goed.
Deze kant op.
Eigelijk hoopte ik tot het weekend te blijven.
Mijn zoon en zijn nanny reizen momenteel hier naartoe.
Oh, ik snap het.
Als je een vakantie wilt, kan je beter landinwaarts trekken.
Het is hier vreselijk koud door de zeemist.
Zeemist. Zeemist.
Deze kant op.
Hoe oud is je zoon? - Hij is vier.
Leuke leeftijd.
Dank u.
Goedenavond.
Binnen!
Hallo?
Mrs Jerome?
- Mr Kipps? - Ja.
Mijn man is onderweg om u bij the Griffirds Arms te ontmoeten.
Dit is Mr Kipps.
Ik heb uw bedrijf duidelijk gemaakt dat de reis hier naartoe overbodig was.
We hadden alle relevante stukken naar London kunnen sturen.
Hoe dan ook, hier zitten alle legale stukken in.
Mr Fisher zei me dat u vandaag vertrekt.
Niet voordat ik al het papierwerk van Mrs Drablow af heb.
Alles zit erin, zoals ik zei.
Nee, in het huis. Er schijnt daar nog veel meer te liggen.
Ik verwacht niet voor vrijdag klaar te zijn.
Dat is niet mogelijk.
Gifford Arms zit helemaal volgeboekt.
Ik moet contact hebben met de zaak. Heeft u een telefoon?
Zelfs Mr Daily heeft er geen, meneer. Er is er geen een in Crythin Gifford.
Goed, ik stuur wel een telegram.
Het postkantoor is dicht op woensdagochtend.
De trein naar London gaat over een half uur.
Mijn collega Keckwick wacht buiten met uw bagage.
Fijn u te ontmoeten, Mr. Kipps.
Mr Keckwick, verandering van plan.
Ik ga die trein niet halen. U brengt me naar het Eel Marsh Huis.
Jerome heeft mij betaald om u naar het station te brengen.
Maar er zes van en ik denk erover. - Zes shilling?
Je zal zien dat niemand anders je zal willen brengen.
Kijk eens aan.
Kunt u me om drie uur ophalen?
Kan niet. Ik moet terug naar het vaste land voor de vloed opkomt,
anders zit ik hier de hele dag vast.
Ik ben er weer rond vijven. Dan kom ik wel voor je terug.
Vijf uur dan.
Nou, kom op dan.
Hallo?
Wie is daar?
Keckwick!
Mammie!
Constable, ik zeg u. Ik hoorde een ongeluk.
Niemand heeft Nine Lives Causeway in jaren gebruktk.
Niet sinds de kleine Drablow jongen verdronk in het moeras.
En het Eel Marsh Huis - Is leeg.
Dat is het niet. Ik heb er een vrouw gezien.
Ik kan je verzekeren dat niemand daar binnenkomt. - Collins!
Excuseert u me, meneer.
Mijn zusje heeft hulp nodig.
Wat is er aan de hand? Hoe heet je, lieverd?
- Ze heet Victoria Hardy. - Is er iets erg gebeurd?
Ze heeft loog gedronken. Onze moeder was weg.
Loog? Oh God... Constable!
Gaat ze dood? - Constable!
Het komt allemaal goed, lieverd. Laat me even...
Constable!
Mijn kind!
Hallo? Mrs Fisher?
Mijn kind!
Het is al laat. U gaat de trein naar London missen.
Ik kan nog niet weg.
Ga alsjeblieft niet terug naar het Eel Marsh Huis.
Waarom?
Mr Kipps. U zei dat u een zoon heeft.
Ja.
Ga naar hem toe. Heb hem lief.
Hou van hem.
Anders zou ik hier niet zijn.
Oh, Mr Kipps.
Fijn dat u er bent. - Geen dank.
Ik zeg net mijn zoon Nicholas gedag.
- Mijn condoleances, Mr Daily. - Het is lang geleden.
Er is daar ook plek gemaakt voor mijn vrouw en mij.
Dan kunnen we altijd samen zijn.
Ik hoorde over het meisje uit het dorp. Verschrikkelijk.
Gaat het? - Ja.
Mijn vrouw weet het nog niet,
en ik zou u dankbaar zijn als u het onderwerp wilt vermijden.
Eigelijk, het onderwerp kinderen helemaal, indien mogelijk.
Hij zou nu ongeveer uw leeftijd zijn. - Dank je, Archer.
Ah, daar ben je, schat.
Mr Kipps, ik keek er naar uit u te ontmoeten.
Het plezier is aan mijn kant. Sorry, maar ik zie er niet netjes uit.
Ik zat opeens zonder kamer.
Oh, dan moet u hier blijven. Is het niet, Samuel?
Dat moet inderdaad, schat. En nu, aan tafel.
Arthur... - Dank u.
De tweeling eet vanavond niet mee, Archer. - Samuel!
Ik weet zeker dat Mr Kipps geen bezwaar heeft. - Helemaal niet.
Emily!
Dank u.
Nu dan, zeg Mr Kipps eens gedag.
Hallo.
Dank je, Archer.
Zo.
Ben u getrouwd, Mr Kipps? Niet zo schrokken, erg onbeleefd.
Kinderen? - Een zoon.
Ah, wat leuk. U wilt niet zoals ons eindigen.
De rijkste mensen van het land, en niemand om het aan na te laten.
Heeft hij u over Nicholas verteld? - Elizabeth!
Dat is hem.
Heb ik zelf geschilderd. Ik hou van tekenen en schilderen.
Het is erg mooi.
Nicholas hield ook van tekenen.
- Doet hij nog steeds. - Elizabeth, alsjeblieft...
Hij wil een tekenig voor u maken.
Elizabeth...
Elizabeth, nee!
Elizabeth!
Archer! De medicatie! - Nee! Nee!
Archer! Medicatie!
Ik dacht dat wat gezelschap haar goed zou doen.
Alsjeblieft, denk er niets van.
Ze is overtuigd dat het haar zoon is die via haar spreekt.
U gelooft niet in spiritualisme, toch?
Seances en contact met de doden.
Eerst niet.
Maar sinds mijn vrouw is overleden...weet ik het niet.
Ah, vergeef me. ik wist niet...
Soms lijkt het alsof ze nog steeds bij me is.
Soms voel ik...
...dat ze er is. In de kamer.
Naar me uitreikend.
Je moet voorzichtig zijn, Arthur. Die kwakzalvers, ze azen
op hen die het het hard nodig hebben. Ze doen meer kwaad dan goed.
Het ergste wat ze doen is teleurstellen.
Ik moet blijven zoeken.
Het is niet natuurlijk om iemand zo jong te verliezen.
Als we de deur naar bijgeloof op een kier zetten waar leidt dat naar,
We achtervolgen schaduwen, Arthur.
KOm op. Ga liggen.
Ik raak mijn baan kwijt als ik dat papierwerk niet af krijg.
Als Jerome me helpt, kan ik mijn jongen ontmoeten.
Ik betwijfel of je veel aan Jerome hebt.
Mr Jerome!
Ga weg!
- Ik doe je geen pijn. - je vermoorde Victoria Hardy!
Ga uit mijn buurt! Ga!
Ga!
- Wat is er verdomme aan de hand? - Complete nonsens.
Laten we naar het huis gaan.
Je had weg moeten gaan toen we het je zeiden. - John!
Zijn kleine meid is dood.
Hij zag haar!
Heb je haar gezien?
In Godsnaam! Breng hem naar huis. Hier heeft hij niets aan.
Al jullie bijgelovige troep.
Je denkt dat bijgelovige troep jouw jongen heeft weggenomen?
Goed dan.
Ik zal hem naar het station brengen.
Let niet op ze, Arthur. Ze leven nog in de middeleeuwen.
Maar ik zag iemand in het huis. Ik was niet alleen.
Geloof me, Arthur, het is een vreemde, ouwe plek afgesneden van de wereld.
Hoe sneller het is uitgezocht en het huis verkocht,
hoe sneller mensen verder kunnen.
Hier. Dit houdt je wel op de been.
De late vloed komt rond elven. Ik kom dan voor je terug.
Het is al goed. ik werk liever de hele nacht door.
Nou, neem de hond mee. Kom op, meissie!
Voor het gezelschap.
Niet achter schaduwen aangaan, Arthur.
Beste Alice.
Je laat me geen optie dan mijn zoon op te geven.
Als ik ongeschikt ben om mijn kind op te voeden, wat kan ik dan?
Jij en Charles kunnen hem afnemen, maar hij is van mij.
Van mij. Hij kan nooit de jouwe zijn.
Jennet.
Beste Alice, ik vind het moeilijk om
de diepte van jouw verraad, mijn eigen zuster's, te uitten.
Je weigering om me mijn zoon te mogen zien.
Of zelfs een verjaardagskaart te geven. Ik begin te geloven
dat je het niet voor de jongen doet, maar om mij pijn te doen.
Hij is van mij. Als ik hem niet mag zien, vind ik wel een weg
Zijn bloed zit aan jouw handen.
Je probeerde hem niet te redden. Alleen maar jezelf.
Je gaf hem niet eens een normale begrafenis.
Je liet hem gewoon in de modder liggen.
Mijn wereld is vernietigd. Mijn leven is voorbij.
Rot in de hel.
Wie is daar?
Je gelooft me niet, of wel?
Ik denk dat zelfs de meest rationele geest in het donker parten speelt.
Ik zag ze, Sam.
Ik zag haar en haar jongen.
Hij is in het moeras verdwenen. Zijn lichaam is nooit gevonden.
Ik zag ze.
Lucy!
Arthur!
- Arthur! - Nee!
Blijf hier! Ik kom je halen.
Nee!
Arthur?
Hier.
Ik herinner me toen de Jeromes hun eerste kind verloren.
Hij besloot er nog een te nemen.
Lucy.
Ze sloten haar op om haar te beschermen.
Niet dat je ze ooit kan vervangen... - Ze was er, Sam.
Je bent moe. Ga wat slapen.
Wat is er met hem gebeurd, Mrs Daily?
Hij was op het strand aan het spelen met zijn vriendjes.
Ze zeiden de dat vloed hen verrast heeft.
Je hebt haar gezien, nietwaar?
Ze was er vanochtend bij de brand.
Ze is er altijd.
Geef jezelf niet de schuld.
- Mezelf de schuld geven, waarvoor? - Dat je niet naar de anderen luisterde.
Omdat je niet bij het huis bent weg gebleven.
Ik begrijp het niet.
Waar ze ook gezien wordt,
op de Causeway, in het moeras, op het terrein bij het huis,
hoe kort ook, of door wie,
er is altijd een zeker en bekend resultaat.
Ja?
Op een geweldadige of verschrikkelijke manier,
is er een kind gestorven.
Zo veel kinderen... Zo veel kinderen.
De Fishers' dochters en...
Jerome's oudste, Keckwick's zoon...
mijn Nicholas... - Hoe?
Mrs Daily?
Ze dwingt ons! Ze dwingt ons het te doen.
Ze dwingt... Ze kan hem niet vinden,
dus neemt ze ons.
Ze zag jou.
Ze komt eraan! Ze komt eraan!
Sam!
Elizabeth! Nee!
Nee, pappie! Nee!
Elizabeth...
Joseph!
Als we nu een telegram versturen, kunnen we zo nog bereiken.
Hoe kan je me naar Eel Marsh brengen als je zelfs maar even
denkt dat het verhaal waar is? - Maar ik geloofde er nooit in.
Je wilde het niet. Dat is een verschil.
Ik had geen keus, Arthur. Of Nicholas is op een betere plek, of hij is weg.
Vergeef me, Sam, maar mijn zoon leeft nog.
En hij is onderweg hier naartoe.
Het volgende dorp is een uur verderop.
Dan zijn ze al weg.
Hoe laat komt het getij?
Vijf uur. Hoezo?
Als we Jennet Humfrye met haar zoon kunnen herenigen,
kan ze misschien vrede vinden.
Ze hebben het lichaam nooit gevonden, Arthur.
Maar jij hebt iets wat zij niet hadden.
Arthur?
Sam, ik voel het!
Het ligt vlak onder mijn voeten!
Ik heb meer touw nodig. - Wees voorzichtig!
Arthur?
Oh mijn God!
Blijven rijden!
- Niet stoppen! - Ik geef plankgas!
De motor raakt oververhit! ik denk niet dat hij meer gewicht aankan!
Ik heb de jongen gevonden!
Kan je nog verder?
Sam, hij gaat zinken!
Laten we hem gewoon begraven, Arthur.
Dan is het maar gedaan.
Sam...
Ik moet eerst iets doen.
Ze zijn verdwaald.
Ze moeten elkaar vinden.
Het is bijna tijd.
Kom op.
Nicholas?
Pappie?
Arthur!
Nee! Je bent mijn moeder niet!
Arthur!
Volgens mij is ze weg.
Ik zal je nooit vergeven dat je mijn jongen liet sterven.
Nooit vergeven.
Nooit vergeven!
Een stapje, twee stapjes. Grote vent.
- Joseph! - Pappie!
Wat zeg je tegen papa?
- Ik hou van je , papa. - Ik hou ook van jou.
Joseph, dit is mijn vriend Sam. - Hallo, Sam.
Hallo, Joseph. Leuk je te ontmoeten.
Andere plannen. We blijven hier vannacht niet.
We gaan direct terug naar London.
Kan je de kaartjes halen? Ik leg het onderweg wel uit.
Weet je zeker dat je vannacht niet bij ons wilt blijven?
- Ja, ik wil hem gewoon thuis hebben. - Ik begrijp het.
Drie kaartjes terug naar London alstublieft.
Komt het wel goed met jullie? - jawel.
Je moet naar London komen en ons bezoeken.
Arthur!
Sam?
Pappie, wie is die mevrouw?
Dat is je mammie.
Transcript AP Nederlandse ondertiteling: NL-Subs Darkone